Έφηβοι σε ώριμα κορμιά

Με αφορμή τα γενέθλια μου σκεπτόμενη πως μεγαλώνω με έπιασε η γυναικεία ανασφάλεια μου. 

Όχι γιατί μεγαλώνω ηλικιακά αλλά γιατί το σώμα μου γερνάει . 

Και πάλι όμως δεν με φόβισε το παρουσιαστικό μου αλλά οτι εγώ νιώθω ακόμα 18 χρονών. 

Δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω  οτι έφτασα τα 35. 

Πότε πρόλαβα?

Νιώθω έφηβη φυλακισμένη σε σώμα ενήλικα.

 Σας έχει συμβεί και σε εσάς ε? 

Μετά από πολύ σκέψη κατάλαβα πως σημασία δεν έχει το σώμα αλλά η ψυχή του ανθρώπου .

Έχω γνωρίσει ανθρώπους που πλησιάζουν τα 70 και τα 80 και αν τους ρωτήσεις νοιώθουν ακόμα νέοι και γεμάτοι όρεξη για ζωή . 

Και τους θαυμάζω !

 Ειλικρινά τους θαυμάζω και σκέφτομαι πως και εγώ έτσι θέλω να είμαι , έφηβη μέχρι να κλείσω τα μάτια μου . 

Δεν μου αρέσουν τα καλούπια και οι ταμπέλες αν και εγώ όταν ήμουν μικρή τις έβαζα ....

Έβλεπα μια γυναίκα ας πούμε 35 χρόνων και έλεγα πωωω αυτή είναι μεγάλη ,εγώ είναι ακόμα 16 ,17,20.

Δεν σκέφτηκα ποτέ πως πλησιάζω .

Οι πρώτες ρυτίδες έχουν ήδη αρχίσει  να εμφανίζονται και αρχικά μου προκάλεσαν φόβο . 

Με μια δεύτερη ματιά  και σκέψη ξέρω πως αυτά είναι τα σημάδια της ζωής , οι εμπειρίες μου . Και χαίρομαι που τις αποκτώ (όχι στην υπερβολή). 

Χαίρομαι που στα χρόνια που περνούν ωριμάζω σαν άνθρωπος και σαν σκέψη αλλά .... δέν θα ωριμάσει ποτέ αυτή η παιδική ψυχή που έχω .

 Δεν θέλω να ωριμάσει. 

Δεν θέλω να μπω στην λογική ενός ενήλικα που σιγά σιγά μεγαλώνει. 

Θέλω να διατηρήσω το αυθόρμητο του χαρακτήρα μου . Την καλοσύνη της ψυχής. 

Κάποιοι άνθρωποι γενικά μεγαλώνοντας χάνουν  αυτή την αθωότητα και βυθίζονται στα προβλήματα της καθημερινότητας .

Βάζουν ταμπέλες λέγοντας:

 Φέρσου σαν άνθρωπος της ηλικίας σου . 

Τι θα πει ο κόσμος με την παιδική συμπεριφορά  σου?

 Ο κόσμος μπορεί πάντα να λέει οτι θέλει , άλλωστε ποτέ δεν θα σταματήσει να λέει . 

Το θέμα είναι μεγαλώνοντας να διατηρούμε την ηθική μας και να ικανοποιούμε τα δικά μας θέλω . 

Δεν είπα να φερόμαστε ανώριμα , είπα απλά να μην γερνάμε και αποκτούμε απαρχαιωμένες ιδέες ,σαν αυτές που κάποτε κοροϊδεύαμε όταν ήμασταν παιδιά. 

Νομίζω πως ον όλοι καταφέρναμε να σκεφτόμαστε σαν νέοι άνθρωποι ή σαν παιδιά και εκμεταλλευόμασταν την δύναμη του ώριμου της ηλικίας μας ο κόσμος θα ήταν καλύτερος. 

Γιατί τα παιδιά και οι νέοι άνθρωποι έχουν πάθος , δίψα και θέληση να αλλάξουν την βρωμιά του κόσμου .

Τώρα γιατί κάπου εκεί στα τριάντα όλοι αλλάζουμε σκεπτικό και αρχίζουμε να γινόμαστε βολεψάκηδες?

  Ποτέ δεν κατάλαβα. 

Με βάση όλα αυτά κάθε χρόνο που περνάει υπόσχομαι στον εαυτό μου πως θα προσπαθήσω να μην αλλάξω , όσο μπορώ , θα προσπαθήσω να νοιάζομαι για το κοινό καλό και όχι για τον εαυτό μου , 

Μακάρι να μπορέσω να τα καταφέρω και μακάρι να μπορέσουν και άλλοι να το κάνουν.