Ακούγεται αστείο ? Για σκεφτείτε το λίγο καλύτερα? Πόσο αλλάζουμε από την στιγμή που θα φέρουμε ένα παιδί στον κόσμο? Εγώ ούσα κόρη και όχι ακόμα μητέρα ξέρω καλά πως και εμείς τα παιδιά μεγαλώνουμε τους γονείς μας. Τους αλλάζουμε , τους ωριμάζουμε , τους κάνουμε να έχουν μια ευθύνη μέχρι το τέλος της ζωής τους . Παύει να υπάρχει το εγώ αλλά πρώτος ρόλο στην ζωή τους παίζει πια το παιδί.
Πάντα έλεγα στην μητέρα μου πως "είναι δύσκολο να την μεγαλώσω" και αυτό που έλεγα έχει ουσία.
Από την στιγμή που αρχίζουμε και καταλαβαίνουμε τον εαυτό μας προσπαθούμε να επιβάλουμε στους γονείς μας τα δικά μας θέλω και τον δικό μας τρόπο σκέψης και είναι μια δύσκολη προσπάθεια καθώς οι γονείς έχουν πάψει να σκέφτονται και να λειτουργούν σαν παιδιά .Τους ανακαλούμε τις μνήμες τους και προσπαθούμε να τους ξανακάνουμε παιδιά. Άδικα τις περισσότερες φορές φωνάζουν μηηηηη , οχιιιι εμείς θα βρούμε τον τρόπο αυτό το όχι και το μη να τα κάνουμε ναι και ίσως!
Και ο καιρός περνάει και σιγά σιγά μπαίνεις στην εφηβεία που για τους περισσότερους είναι μια δύσκολη περίοδο της ζωής μας αφού οι ορμόνες κάνουν πάρτι και μια συνεχείς μάχη με τα πρέπει και τα θέλω ξεκινάει. Και αυτοί είναι πάλι εκεί να προσπαθούν να μας δείξουν τον σωστό δρόμο , άλλες φορές με σωστό και άλλες με λάθος τρόπο (αφού δεν υπάρχουν manual για το πως θα είσαι σωστός γονιός) . Μάχες, τσακωμοί και κλάματα έχουν πάρει την θέση τους στην ζωή μας και οι γονείς μαθαίνουν να κολυμπούν σε αυτή τη θάλασσα συναισθημάτων που εναλλάσσονται από λεπτό σε λεπτό.
Και κάπου εκεί στα 18 με 20 έρχεται η πολυπόθητη για τους γονείς ενηλικίωση και πιστεύουν πως τα πράγματα θα πάρουν τον δρόμο τους (μάνα ακόμα το πιστεύεις? ). Εκεί λοιπόν στα 20 αρχίζουν και οι ρόλοι να αντιστρέφονται , εκεί ένοιωσα πλέον την ανάγκη να προσφέρω και εγώ στην οικογένεια μου και όταν λέω να προσφέρω δεν εννοώ υλικά αλλά ηθικά ο μαθητής έγινε δάσκαλος και ο συμβουλάτορας συμβουλευόμενος . Άρχισα να θέλω να προστατεύω την οικογένεια μου και τους γονείς μου , να τους επιβραβεύω σε κάθε σωστό και να τους επιπλήττω σε κάθε λάθος. Βρε πως αντιστράφηκαν έτσι οι ρόλοι? Κατά ένα περίεργο τρόπο οι γονείς δεχόταν αυτές μου τις κινήσεις και πολλές φορές τις υιοθετούσαν . Το τηλέφωνο χτυπούσε και οι ερωτήσεις για το τι θα έπρεπε να κάνουμε σαν οικογένεια σε οποιοδήποτε θέμα ήταν υπαρκτές. Για σκεφτείτε λίγο έτσι δεν κάναμε και εμείς σαν παιδιά? Δεν ρωτούσαμε εμείς τους γονείς μας για το τι πρέπει να κάνουμε? Πλέον τους μαθαίνουμε καινούργιο τρόπο σκέψεις , καινούργιο τρόπο ντυσίματος , τους μαθαίνουμε να ξεπερνάνε τα πρέπει και να πάψουν να ζουν με κλισέ (σε αυτό το τελευταίο δεν είμαι σίγουρη πως τα κατάφερα με τον πατέρα μου).
Στα 30 έχουμε σχεδόν τελειώσει την δουλειά μας και έχουμε κάνει τους γονείς μας να μπορούν να προσαρμόζονται στον δικό μας τρόπο σκέψης(όχι πάντα με 100% επιτυχία ) , τους έχουμε μάθει που θέλουμε να επεμβαίνουν και να μας στηρίζουν και πότε πρέπει να είναι απλοί παρατηρητές.
Η αλήθεια είναι πως οι γονείς δεν παύουν ποτέ να είναι έστω και λίγο παρεμβατικοί αλλά τουλάχιστον προσπαθούμε να τους δώσουμε τις σωστές αρχές 😛!
Τελικά δυσκολεύτηκα πολύ να μεγαλώσω τους γονείς μου και ακόμα δυσκολεύομαι !!!!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου