Στο δημοτικό και στο γυμνάσιο είχα δεχτεί και εγώ κάποιο είδος bullying όχι τίποτα φοβερό σε σχέση με άλλα πράγματα που είχα δει και βλέπω αλλά την παιδική τότε ψυχή μου την πλήγωνε. Μεγάλωσα σε μια πόλη που κατά κύριο λόγο ζουν εύποροι άνθρωποι και η δική μου οικογένεια ήταν μια οικογένεια που προσπαθούσε να ζει αξιοπρεπώς. Οι γονείς μου είχαν τέσσερα παιδιά και προσπαθούσαν να πηγαίνουμε στο σχολείο πάντα καθαροί και ευπρεπώς ντυμένοι δεν είχαν όμως πάντα την δυνατότητα να μας παίρνουν φίρμες ρούχα και παπούτσια και αυτό για τους υπόλοιπους συμμαθητές σε συνδυασμό με την αυστηρότητα τον γονιών μου που τις περισσότερες φορές δεν μας άφηναν να συμμετέχουμε σε διάφορες εκδηλώσεις ήταν κάτι διαφορετικό και αξιοπερίεργο το οποίο πάντα έπρεπε να σχολιάζουν . Δεν το έκαναν από κακία αλλά εγώ ένοιωθα μερικές φορές μειονεκτικά . Απλά στα παιδικά μάτια όλα διογκώνονται και πάντα το διαφορετικό το σχολιάζουν χωρίς να έχουν την αίσθηση για το τι μπορεί να προκαλούν . Έχοντας πάντα και λίγα κιλά παραπάνω ήμουν εύκολος στόχος για αυτούς.
Όταν πήγα λύκειο αποφάσισα να πάω στο τεχνικό λύκειο της Βάρης και εκεί τα πράγματα άλλαξαν ευτυχώς για εμένα , πλέον ήμουν ίση με τους υπόλοιπους συμμαθητές μου και μπορώ να πω και αγαπητή . Από ότι φαίνεται όμως αυτά που είχα περάσει τα προηγούμενα χρόνια είχαν χαραχτεί περισσότερο από ότι πίστευα στην ψυχή και στο υποσυνείδητό μου και πολύ γρήγορα άρχισα να μεταμορφώνομαι σε ότι κορόιδευα . Βρήκα μια κοπέλα που ήταν στην παρέα μου και έκανα σε εκείνη πράγματα που δεν πίστευα πως μπορούσα να κάνω .
Ήξερα πως είχε κλειστοφοβία και εγώ το έβρισκα αστείο να βάλω σιδερόστοκο στην κλειδαριά της τάξης και να την αφήνω μέσα πανικόβλητη.....
Το θεώρησα αστείο όταν είχαμε ένα καυγά να πάω στις τουαλέτες του σχολείου μέσα στον χειμώνα και να την κάνω μούσκεμα με το λάστιχο βάζοντάς το πάνω από την τουαλέτα.
Το έβρισκα αστείο να την προκαλώ και να βρίζει , να της τραβάω τα μαλλιά και πολλά άλλα.
Πριν προλάβετε να με κρίνετε θα ήθελα να σας πω πως αυτά γινόταν περιστασιακά και κατά τα άλλα περνούσαμε πολλές ώρες μαζί γεμάτες με όμορφες στιγμές.
Τελειώνοντας το σχολείο συνεχίσαμε να κάνουμε παρέα και μπορώ να πω πως ήταν μία από τους δύο καλύτερους μου φίλους που με στήριξαν πολύ .
Δεν έπαψε όμως ποτέ να μου χτυπάει πως ήμουν ο εφιάλτης των εφηβικών της χρόνων και όποτε έβρισκε ευκαιρία προσπαθούσε να πάρει την εκδίκησή της.
Όταν τελειώσαμε το σχολείο είχα καταλάβει και μετανιώσει για ότι είχα κάνει και είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου πως αυτή η κοπέλα θα γίνει για μένα η καλύτερη μου φίλη και κάθε μέρα θα της αποδεικνύω πόσο πολύ την αγαπάω και πόσο έχω μετανοιώσει για την συμπεριφορά μου .
Και έτσι και έγινε , αντιμετωπίσαμε πολλές δυσκολίες στην σχέση μας αλλά παρα τα τόσα εμπόδια συνεχίζουμε μετά από 18 ολόκληρα χρόνια να είμαστε φίλες και παρά το ότι τους τελευταίους μήνες έχουμε χαθεί λόγο συνθηκών ξέρω και ξέρει πως ανάμεσα μας υπάρχει αληθινή αγάπη και πως πάντα η μία θα είναι δίπλα στην άλλη όταν χρειαστεί.!
Όλα αυτά δεν τα γράφω μόνο γιατί νοιώθω τύψεις αλλά και γιατί θα ήθελα να καταλάβουν πως τα παιδιά που κάνουν bullying δεν κάνουν κακό μόνο στα θύματα τους αλλά και στον ίδιο τους τον εαυτό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου