Απο νύφη πεθερά

Γεννιέσαι κόρη και ζεις σε ένα παραμυθένιο κόσμο . Είσαι η πριγκίπισσα της οικογένειας και του μπαμπά σου .
Αν δε έχεις και το όνομα της γιαγιάς ... χαρές και πανηγύρια.
Ακούς την μαμά σου κατά καιρούς  να παραπονιέται για την πεθερά της και απορείς. Μα γιατί?
 Μαζί μου είναι τόσο καλή ?
 Δεν καταλαβαίνεις το γιατί ... Μέχρι που μεγαλώνεις και έρχεται η στιγμή που εσύ παντρεύεσαι.

Όπως όλοι γνωρίζουμε μαζί με τον σύζυγο παίρνεις προίκα και την μανούλα του .
 Την αγαπημένη σου πεθερούλα ,

Ένας άνομος πόλεμος ξεκινάει και πάντα παραπονιέσαι .
Μα γιατί τι έχω κάνει?
Κάνεις ομηρικούς πολέμους με τον σύντροφό προσπαθώντας να του επιβάλεις τα δικά σου θέλω και τις δικές σου απόψεις, θέλοντας να του περάσεις το μήνυμα πως οι απόψεις της  μαμάς του δεν έχουν θέση στην δική σας οικογένεια.

Παράλληλα όμως η δική σου μαμά έχει άποψη για όλα , άλλα όπως λες είναι διακριτική και δεν ανακατεύεται πουθενά.

Στο τέλος η απόφαση είναι μια και πιστεύω και δίκαιη οι γονείς θα πρέπει να πάρουν την θέση τους και να είναι δίπλα τους σαν συμπαραστάτες και όχι για να ανακατεύονται στην οικογένεια .

Έρχεται ο καιρός όμως που γίνεσαι και εσύ μανούλα και κάνεις τον πολυπόθητο γιο ή την πολυπόθητη κόρη και μεγαλώνοντας λες :
"Όποιος πληγώσει το παιδί μου θα έχει να κάνει με έμενα "
"Δεν σε μεγάλωσα εγώ για να κακοπερνάς"
"Κανένας δεν σε αγαπάει περισσότερο από την μανούλα"
Και είναι η αλήθεια πως κανένας γονιός και ιδιαίτερα μια μητέρα δεν θα επέτρεπε ποτέ να πληγώσουν το παιδί της  ή να νοιώσουν πως κακοπαιρνάει.

Το βλέπεις να μεγαλώνει και καμαρώνεις για αυτό . Σκέφτεσαι το μέλλον του και κάνεις όνειρα, για μια επιτυχημένη καριέρα , μια ευτυχισμένη οικογένεια.
Και τα όνειρα σου γίνονται πραγματικότητα και το παιδί σου μεγαλώνει και παντρεύεται.

Κάπου εκεί αρχίζει να γίνεται και η μεταμόρφωση από νύφη σε πεθερά.
Οι φόβοι σου και το άγχος σου αν το παιδί σου στο σπίτι του περνάει τόσο καλά όσο όταν ήταν στο δικό σου σε κάνει σιγά σιγά  να κάνεις παρατηρήσεις στην νύφη ή στον  γαμπρό σου.
Και οι παρατηρήσεις αρχίζουν:
" Μην σιδερώνεις έτσι τα ρούχα , εγώ το παιδί μου το είχα μάθει έτσι "
"Αααα εμένα του παιδίου μου το αγαπημένο του φαγητό είναι αυτό και το τρώει μόνο από τα χέρια της μανούλας "

Και κάπως έτσι αρχίζει πάλι αυτός ο πόλεμος , μόνο που τώρα εσύ είσαι στο αντίπαλο στρατόπεδο και κάπου μέσα σου χωρίς βέβαια να το παραδέχεσαι ποτέ δικαιολογείς την πεθερά σου .

Έτσι εξελίσσεται η ζωή και πάντα μια κόρη θα γίνει νύφη  και μια νύφη θα γίνει πεθερά,

Ξέρετε όμως τι πιστεύω ?

Φόβος της εκάστοτε πεθεράς και ειδικά αν έχει γιο δεν είναι αν κακοπερνάει το παιδί της , γιατί άλλωστε αν κακοπαιρνούσε δεν θα ήταν με την σύζυγό του .
Φοβούνται πως μια άλλη γυναίκα κλέβει την αγάπη του παιδίου τους. Φοβούνται πως τα παιδιά τους δεν τις έχουν πια ανάγκη και αυτό πονάει .
Μανούλες όλου του κόσμου ,γλυκές πεθερούλες θα έπρεπε να ξέρετε πως η αγάπη του παιδίου για την μητέρα του είναι ένα συναίσθημα που δεν μπορεί να το αντικαταστήσει κανένας , όπως βέβαια και την αγάπη της μητέρας για το παιδί .

Στις δύσκολες στιγμές τις ζωής μας αλλά και στις χαρούμενες πάντα την μάνα μας αποζητάμε .

Είναι μαγκιά να τα έχεις καλά με την νύφη ή τον γαμπρό σου γιατί τότε το παιδί σου θα περνάει καλύτερα και βέβαια θα το έχεις περισσότερο κοντά σου .
Παρόλα αυτά γιατί κάποτε θα γίνουμε και εμείς πεθερές σας αγαπάμε και ξέρετε γιατί ?
Γιατί αγαπάμε τον ίδιο άνθρωπο πολύ!💓