Ενα άρθρο της φίλης μου LENA'S ZEGERS
Δεν είχα συνειδητοποιήσει πόση μοναξιά υπάρχει εκεί έξω.
Με αφορμή το μπλοκ μου και τους νέους φίλους τους οποίους δεν γνωρίζω προσωπικά, μπόρεσα να δω την ανάγκη των ανθρώπων για επικοινωνία.
Γνώριζα ότι οι περισσότεροι φίλοι στο facebook, δεν είναι φίλοι και για αυτό δεν δεχόμουν αιτήματα φιλίας από αγνώστους.
Όμως τώρα μπόρεσα να δω πόση μοναξιά έχουμε οι άνθρωποι.
Μου στέλνουνε μηνύματα χωρίς καν να μ' έχουν διαβάσει.
Απλά για μία καλημέρα.
Μία επαφή.
Να μιλήσουν με κάποιον χωρίς να τον ξέρουν.
Τι φταίει άραγε για αυτήν την αποξένωση των ανθρώπων.
Οι ρυθμοί της ζωής μας?
Η ανάγκη για επιβίωση?
Η τεχνολογία που μας καθηλώνει πίσω από έναν υπολογιστή ή στο κινητό?
Η γενιά μου πρόλαβε τις ευτυχισμένες ημέρες με τις φωνές στις αλάνες.
Την εποχή χωρίς κινητό που έβρισκες τα φιλαράκια σου στα στέκια σας.
Που γινόμαστε όλοι μία παρέα για να γελάσουμε.
Σήμερα κλεινόμαστε στα σπίτια μας και μιλάμε με αγνώστους.
Πόσο με λυπεί αυτό.
Δεν αναφέρομαι στους σάτυρους, γιατί υπάρχουν και αυτοί.
Αλλά σε εκείνους που για κάποιο λόγο είναι μόνοι και τα μέσα δικτύωσης η συντροφιά τους.
Μήπως πρέπει να αλλάξει κάτι στη ζωή μας?
Να πω ότι ένα καλό βιβλίο ανοίγει ορίζοντες. Βλέπεις τα πράγματα διαφορετικά.
Αλλάζοντας εσύ , ίσως αλλάξει και η ζωή σου.
Φίλοι μου ζείτε στην ομορφότερη χώρα στον κόσμο.
Αφήστε κάτω το κινητό και βγείτε έξω. Εκεί έξω υπάρχουν τόσες μοναχικές ψυχές που ψάχνουν ότι και εσείς.
Μία καλή παρέα.
Όσο μπορώ θα απαντάω στα μηνύματα σας, όμως ξέρω ότι δεν είναι αρκετό.
Δείτε τον εαυτό σας με άλλο μάτι και θα σας δούνε και οι άλλοι γύρω σας αλλιώς.
Δώστε μόνο μία ευκαιρία.
Μείνετε σπίτι με ένα καλό βιβλίο και βγείτε έξω με μία θετική σκέψη.
Στο τέλος όλα θα πάνε καλά.
Και αν δεν πάνε δεν είναι το τέλος....!
Διαβάστε και άλλα άρθρα της Λένας εδω Through Lena's eyes
Δεν είχα συνειδητοποιήσει πόση μοναξιά υπάρχει εκεί έξω.
Με αφορμή το μπλοκ μου και τους νέους φίλους τους οποίους δεν γνωρίζω προσωπικά, μπόρεσα να δω την ανάγκη των ανθρώπων για επικοινωνία.
Γνώριζα ότι οι περισσότεροι φίλοι στο facebook, δεν είναι φίλοι και για αυτό δεν δεχόμουν αιτήματα φιλίας από αγνώστους.
Όμως τώρα μπόρεσα να δω πόση μοναξιά έχουμε οι άνθρωποι.
Μου στέλνουνε μηνύματα χωρίς καν να μ' έχουν διαβάσει.
Απλά για μία καλημέρα.
Μία επαφή.
Να μιλήσουν με κάποιον χωρίς να τον ξέρουν.
Τι φταίει άραγε για αυτήν την αποξένωση των ανθρώπων.
Οι ρυθμοί της ζωής μας?
Η ανάγκη για επιβίωση?
Η τεχνολογία που μας καθηλώνει πίσω από έναν υπολογιστή ή στο κινητό?
Η γενιά μου πρόλαβε τις ευτυχισμένες ημέρες με τις φωνές στις αλάνες.
Την εποχή χωρίς κινητό που έβρισκες τα φιλαράκια σου στα στέκια σας.
Που γινόμαστε όλοι μία παρέα για να γελάσουμε.
Σήμερα κλεινόμαστε στα σπίτια μας και μιλάμε με αγνώστους.
Πόσο με λυπεί αυτό.
Δεν αναφέρομαι στους σάτυρους, γιατί υπάρχουν και αυτοί.
Αλλά σε εκείνους που για κάποιο λόγο είναι μόνοι και τα μέσα δικτύωσης η συντροφιά τους.
Μήπως πρέπει να αλλάξει κάτι στη ζωή μας?
Να πω ότι ένα καλό βιβλίο ανοίγει ορίζοντες. Βλέπεις τα πράγματα διαφορετικά.
Αλλάζοντας εσύ , ίσως αλλάξει και η ζωή σου.
Φίλοι μου ζείτε στην ομορφότερη χώρα στον κόσμο.
Αφήστε κάτω το κινητό και βγείτε έξω. Εκεί έξω υπάρχουν τόσες μοναχικές ψυχές που ψάχνουν ότι και εσείς.
Μία καλή παρέα.
Όσο μπορώ θα απαντάω στα μηνύματα σας, όμως ξέρω ότι δεν είναι αρκετό.
Δείτε τον εαυτό σας με άλλο μάτι και θα σας δούνε και οι άλλοι γύρω σας αλλιώς.
Δώστε μόνο μία ευκαιρία.
Μείνετε σπίτι με ένα καλό βιβλίο και βγείτε έξω με μία θετική σκέψη.
Στο τέλος όλα θα πάνε καλά.
Και αν δεν πάνε δεν είναι το τέλος....!
Διαβάστε και άλλα άρθρα της Λένας εδω Through Lena's eyes

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου