Οι άνθρωποι ανήκουμε στην αλυσίδα του ζωικού Βασιλείου και παρά το ότι θέλουμε να διαφέρουμε από τα άλλα ζώα πολλές φορές μας βγαίνουν ζωώδη ένστικτα καθώς έχουμε μέσα μας το ένστικτο της αυτοσυντήρησης.
Δεν είναι σίγουρα τυχαίο αν και έχουμε προσπαθήσει εδώ και χιλιάδες χρόνια να εξελιχθούμε ότι σε δύσκολες καταστάσεις έχουμε έντονο το αίσθημα της αυτοσυντήρησης και αυτοπροστασίας . Μια μάνα σκοτώνει για να προστατεύσει το παιδί της , ένας γονιός κλέβει για να ταΐσει το παιδί του και πολλά άλλα παραδείγματα υπάρχουν για να μας αποδείξουν πως και εμείς ανήκουμε σε μια αγέλη .
Τι γίνεται όμως όταν ένας λύκος προσπαθεί να γίνει αρχηγός της αγέλης πατώντας επί πτωμάτων και εκμεταλλευόμενος κάθε άνθρωπο που βρίσκετε στο διάβα του μόνο και μόνο για να ανέβει κοινωνικά και να κερδίσει εντυπώσεις ακόμα και χρήματα από εσένα ? Τι γίνεται όταν σε εκμεταλλεύονται πολλές φορές και εσύ το καταλαβαίνεις και κλείνεις τα μάτια ? Και πολύ περισσότερο όταν σε πληγώνουν ξανά και ξανά? Ακούγετε παράξενο αλλά πιστεύω πως η αχαριστία πρέπει να γίνει ποινικό αδίκημα ,γιατί κανένας δεν έχει το δικαίωμα να καταπατά τα συναισθήματα και την ψυχή σου . Κανένας δεν έχει το δικαίωμα να σε εκμεταλλευτεί και να σε πετάει στον κάδο των άχρηστων όταν πλέον δεν σε χρειάζεται.
Πόσοι από εσάς δεν ζήτε με αυτό το γιατί?
Πόσους από εσάς δεν έχουν εκμεταλλευτεί?
Προσωπικά το ένιωσα πολλές φορές . Όχι δεν είμαι ο άνθρωπος που πιάνετε κορόιδο εύκολα. Είμαι όμως ο άνθρωπος που πιστεύει και παρά τα όσα έχει περάσει θα πιστεύει στους ανθρώπους και στις ανθρώπινες σχέσεις ,
Θα σας διηγηθώ μια ιστορία που νομίζω πως οι περισσότεροι έχετε ζήσει μια ανάλογη
εμπειρία. Όταν πήγαινα Δευτέρα λυκείου ήρθε έκτακτα στο σχολείο μου μια κοπέλα , ο χαρακτήρας της και οι συνήθειες της ταίριαζαν αρκετά με τις δικές μου και της παρέας μου και δεν άργησε να ενταχθεί σε αυτή . Ήμασταν αχώριστες 5 κορίτσια και ένα αγόρι που κάναμε πολύ παρέα και μοιραζόμασταν μυστικά και εμπειρίες, Τα χρόνια πέρασαν γρήγορα και εγώ είχα την αίσθηση πως κάθε μέρα δενόμασταν και πιο πολύ . Το σχολείο τελείωσε και όπως ήταν φυσικό ο καθένας τράβηξε τον δρόμο του η παρέα μας όμως κράτησε και παρά του ότι είχαμε κάποιες απώλειες λόγο συνθηκών και όχι γιατί είχε συμβεί κάτι μεταξύ μας οι τέσσερις από τους έξι κάναμε σχεδόν καθημερινή παρέα . Βρισκόμασταν πάντα μετά τις δουλειές μας , βρίσκαμε πάντα χρόνο όταν κάποιος από τους τέσσερις μας χρειαζόταν . Για εμένα αυτά τα παιδιά ήταν οι δεύτερη οικογένεια μου και ειδικά την μία από αυτές τις κοπέλες αυτή που ήρθε τελευταία στην παρέα μας δεν την ξεχώριζα από τις αδελφές μου. Ότι ήθελε το είχε από μένα , ήθελα να έχει όμορφες αναμνήσεις από την φίλη της , δώρα αλλά και χρόνο.
Της είχα τέτοια αγάπη που όταν παντρευόμουν είχα αγοράσει δυο φορέματα για το τραπέζι του γάμου και επειδή εκείνη δεν είχε την οικονομική δυνατότητα της χάρισα αυτό που είχα αποφασίσει να βάλω εγώ . Ναι αλήθεια το έκανα γιατί ήθελα να είναι όμορφη στον γάμο μου και ήθελα να είναι χαρούμενη.
Στα δύσκολα πάντα εκεί, στην χαρά της δύο φορές χαρούμενη εγώ. Δεν μπορώ να πω βέβαια πως και εκείνη δεν ήταν δίπλα μου τις περισσότερες φορές που είχα την ανάγκη της..
Δεν άργησε όμως να έρθει ο καιρός να καταλάβω πως όλο αυτό το έκανε μόνο και μόνο για να περνάει καλά και όταν πλέον είχε φτιάξει την ζωή της όπως εκείνη ήθελε , είχε την σχέση της ,την δουλειά της , τους φίλους της βρήκε μια γελοία αφορμή που καλά καλά δεν θυμάμαι και με έβγαλε από την ζωή της. Έτσι απλά ... μάταια προσπαθούσα να την βρω και να της μιλήσω να καταλάβω τι έκανα λάθος , γιατί άνθρωποι είμαστε και δεν έχουμε το αλάνθαστο , η πόρτα της είχε κλείσει και δεν ξανάνοιξε ποτέ παρά τις τόσες προσπάθειες που έκανα . Πόνεσα πάρα πολύ και ποτέ δεν έμαθα το γιατί . Και από την στιγμή που δεν πήρα μια εξήγηση το συμπέρασμα μου ήταν πως πήρε ότι πήρε από μένα και αφού δεν είχα κάτι άλλο να της προσφέρω έφυγε.
Το πιο αστείο είναι πως άθελα μου από την αγάπη που της είχα παραμέλησα τους άλλους δύο που είχαν μείνει στην παρέα και παρά το ότι εγώ τους είχα κάνει πέρα για να είμαι πιο κοντά στην φίλη μου εκείνη ήταν πάντα εκεί και με βοήθησαν να το ξεπεράσω.
Αυτό είναι ένα από τα πολλά παραδείγματα αφού αυτό το συναίσθημα το ένοιωσα πολλές φορές από φίλους και συγγενείς ακόμα και τώρα. Προς Θεού δεν λέω πως εγώ δεν έχω κάνει λάθη , ούτε πως έχω πάντα δίκιο αλλά εγώ έχω ένα καλό που όλοι οι άλλοι το θεωρούν ελάττωμα , όταν θα συμβεί κάτι που μπορεί να φαίνεται άσχημο , που μπορεί να με στενοχωρήσει ή και να νευριάσω ψάχνω πάντα να βρω το γιατί έγινε αυτό και πάντα βρίσκω μια δικαιολογία ή έστω κάποια ελαφρυντικά για την στάση του άλλου , Ποτέ δεν αντιμετωπίζω καχύποπτα τον άλλον ακόμα και αν κάποιος με έχει προειδοποιήσει .Πάντα θέλω να έχω την δική μου άποψη και οι αδυναμία μου είναι οι αδικημένοι άνθρωποι που πάντα θέλω να τους προστατεύω ίσως γιατί και εγω νοιώθω έτσι.
Δυστυχώς στην ζούγκλα που ζούμε ο αχάριστος και εκμεταλλευτής άνθρωπος είναι υπόδειγμα! Είμαι υπερήφανη που δεν ανήκω σε αυτή την κατηγορία και που μπορώ να λέγομαι ακόμα άνθρωπος!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου